Tydzień 9

Które mięśnie naprawdę pracują, gdy biegniesz

Bieganie wygląda na ćwiczenie nóg i do pewnego stopnia nim jest. Ale przyjrzyj się biegaczowi uważnie, a zauważysz, że zaangażowane jest całe ciało, od ramion wymachujących dla równowagi po głębokie mięśnie brzucha po cichu utrzymujące wszystko w stabilności. Orientacyjna wiedza o tym, co robi co, może sprawić, że twoja technika wyda się mniej tajemnicza, i pomóc ci dostrzec, gdzie odrobina pracy siłowej mogłaby się opłacić.

Silnik: nogi i biodra

Najcięższa robota dzieje się poniżej pasa. Mięśnie czworogłowe, z przodu uda, prostują kolano i wyrzucają nogę do przodu, a przy każdym lądowaniu stopy przejmują sporo wstrząsu. Za nimi mięśnie dwugłowe uda zginają kolano i napędzają biodro do tyłu, pracując w nieustannym daj-i-bierz z czworogłowymi. Niżej mięśnie łydki, brzuchaty i płaszczkowaty, to te, które zginają kostkę i wybijają cię z podłoża w fazie odbicia, w napędowym momencie, który faktycznie posuwa cię naprzód. Wszystko to spina razem praca pośladków, które stabilizują biodra i nie pozwalają miednicy zapadać się do wewnątrz krok po kroku. Za zaskakująco wieloma biegowymi dolegliwościami stoją słabe pośladki, dlatego trenerzy poświęcają im tyle uwagi.

Stabilizator: brzuch i tułów

W przypadku tułowia chodzi mniej o moc, a bardziej o to, by nie marnować energii. Mięśnie brzucha i mięśnie skośne po bokach opierają się skręcaniu i kołysaniu, które inaczej wyciekałyby wysiłkiem z każdym krokiem, podczas gdy prostownik grzbietu biegnący wzdłuż kręgosłupa utrzymuje cię w pionie i powstrzymuje przed składaniem się do przodu w miarę zmęczenia. Stabilny tułów to właśnie to, co pozwala sile generowanej przez nogi faktycznie przełożyć się na ruch do przodu, a nie na chwianie się.

Sekcja rytmiczna: ramiona i stopy

Twoje ramiona nie są pasażerami. Barki, bicepsy i tricepsy napędzają wymach ramion, który równoważy ruch nóg i utrzymuje płynną kadencję; plecy i klatka piersiowa pomagają trzymać postawę w miarę przybywających kilometrów. Tymczasem, łatwy do przeoczenia, mięsień piszczelowy przedni z przodu goleni unosi palce stóp, tak by stopa lądowała pod kontrolą, a nie klapała o podłoże.

Sens tego wszystkiego nie polega na nadmiernym analizowaniu w trakcie biegu. Chodzi o to, że bieganie to akt koordynacji całego ciała, a biegacze, którzy zostają zdrowi, to zwykle ci, którzy od czasu do czasu trenują też obsadę drugoplanową, a nie tylko mięśnie z pierwszych stron gazet.